Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

Είμαι το Δέντρο




Είμαι το Δέντρο

Οι ρίζες μου ανθοβόλι των αιώνων

Ο κορμός μου, στήριγμα της αθωότητας

που έγινε αγάπη και θυμάται.

Οι χυμοί μου νόημα της ροής των όλων.

Στα φύλλα μου, τοκοφόρα τα χάδια της αύρας

κι η οργή του ανέμου.

Το χρώμα μου πράσινη σταγόνα

στον ωκεανό των ονείρων.

Τα κλαδιά μου, τόπος

για τις αδύναμες ψυχές και τα πουλάκια.

Είμαι το δέντρο.

Τα «θέλω μου» υπάρχουν

μόνο μέσα στα «δίνω μου»…

Σάββατο 2 Απριλίου 2011

"ΛΕΞΕΙΣ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ"



Όταν οι λέξεις πάρουν τη θέση τους στο καλό ποιητικό σώμα, θέλουν να λαμπυρίζουν την αυτονομία τους αλλά ταυτόχρονα να συνεισφέρουν τη συνεκτικότητά τους στην ισχυρή δομή του ποιήματος। Υπήρξαν βέβαια λέξεις που ξεχώρισαν από το ποίημα και έμειναν άφθαρτες στον αιώνα. Δεν είναι που πρόδωσαν το σώμα του ποιήματος. Απλά, η αυτονομία τους ήταν μεγαλύτερη από την προσφορά τους στη συνεκτικότητα του σώματος. Όμως και πάλι το ποίημα κουβαλούσαν μέσα στην αφθαρσία τους και αυτό δόξαζαν. Οι λέξεις, συνηθίζουν να ακκίζονται ερωτικά με τα χείλη εκείνων που τις εκφέρουν απαγγελτικά. Λέξεις ανοιχτόχρωμες, σαν τις αισθήσεις, σκούρες για να δίνουν αξία στις αποχρώσεις, θαμπές για να κρύβουν ό,τι υπονοούν, λέξεις γυαλιστερές σαν βότσαλα που τα ‘βρεξε το κύμα, λέξεις κυματιστές που παίζουν σαν άρπα τις χορδές των αισθημάτων, λέξεις που απλώνουν τα δάχτυλα σαν τη αφή, ορμητικές λέξεις σαν σφαίρες που ενεργοποιούν νέες πηγές σκέψης στον ανθρώπινο Νου ή ενεργοποιούν τις παλιές. Λέξεις που διαβαθμίζουν τις αισθήσεις και τις έννοιες σε μια μουσική ανάπτυξη. Λέξεις που φωτίζουν τα γήινα και υποψιάζονται τα άγνωστα. Λέξεις που με τη δύναμη της μυστικής ροής τους αποτυπώνουν μιαν «άλλη» ζωή, όπου η «αδυναμία» θα είναι δύναμη και το πρόσωπο της ομορφιάς δεν θα γερνά. Λέξεις που, από τη Σαπφώ μέχρι σήμερα «την ομορφιά διακονούν» και αρνούνται την ανθρώπινη μοίρα, που οι Θεοί εκλαμβάνουν ως «Ύβρη». Λέξεις που, από τον Ευριπίδη ως το Ρήγα κι από τον Ρήγα ως σήμερα, φλέγονται για Δικαιοσύνη και Ελευθερία. Λέξεις που οπλίζουν τα όνειρα. Λέξεις που φλερτάρουν με το αδύνατο και συλλυπούνται το θάνατο. Έτσι λοιπόν οι λέξεις, μπαίνουν στη σειρά σαν τις νότες που διαλέγει ο ποιητής-μουσικός, για να πλέξουν τον ιστό της δημιουργίας και να γίνουν ποίημα…



Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

Όνειρο στο γιασεμί


Ανεμπόδιστο το όνειρο
στα πλυμμένα από τη βροχή
φύλλα του γιασεμιού,
αναλογίζεται πως τόσο χρώμα χάθηκε
στην αδιαλλαξία του άσπρου

Μέσα στη μίζερη σχεδόν πάντα
φύση των ονείρων,
μια δροσοσταλίδα υποδύεται τη θάλασσα
και τα αγκάθια της πλεγμένης χλόης του αχινός.

Πόθησε να λιαστεί μήπως ο Θεός αγαπάει
τα ηλιόλουστα,
μα πουθενά χαρά,
μόνο πόνος φτιασιδωμένος επιδεικτικά
σέρνεται από συνευρέσεις σε συναυλίες,
και τα άμοιρα πόδια του φτενά
για να βαστίξουν το ωραίο,
το καθαρό, το ολόκληρο.

Έτσι κουτσαίνοντας, αρπάχτηκε απ' αυτά
τα δόλια φύλλα.
Ο άνθρωπος μικρός μα πιο μεγάλη η μιζέρια του.
Στων άστρων τη σύναξη θα σφυρίξει την ανημποριά του
κι αυτά θα λάμψουν πιο πολύ
όπως όλοι οι κοροϊδευτικοί αστέρες.



Αγνώστου

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

Ολονυχτία






Δε με κατάλαβες,
όλη τη νύχτα ήμουνα πλάι σου,
προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα,
πάλευα – όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου
σαν δυο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.

Έπειτα βγήκα στον εξώστη
και κοίταζα δίχως χέρια τον κόσμο