Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Τα πάθη της βροχής




Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών, άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα, μ' αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο...σί, σί, σί।

Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός,

κανονικής βροχής।

Όμως ο παραλογισμός, άλλη γραφή κι άλλη ανάγνωση μου 'μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ!

Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,

όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη το εσύ! Βραδύγλωσση βροχή,

σαν πρόθεση ναυαγισμένη,

κάτι μακρύ να διηγηθεί, και λέει μόνο εσύ, εσύ...!

Νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική,

το ένα εσύ σα μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρεία,

τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη!

Πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ' αυτή της τη μεροληψία...

όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ' άλλα να 'ναι αμελητέα,

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου