Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Αυτό είναι στο βάθος η Ποίηση


Αυτό είναι στο βάθος η Ποίηση,


η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις

προς αυτό που σε υπερβαίνει.

Να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό

και χαρταετός για τον άνεμο

ακόμα κι όταν Ουρανός δεν υπάρχει.


Δεν παίζω με τα λόγια.

Μιλώ για την κίνηση

που ανακαλύπτει κανείς

να σημειώνεται μέσα στη στιγμή

όταν καταφέρνει να την ανοίξει

και να της δώσει διάρκεια.

Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010

αγάπη... εγγύηση




Η αγάπη θα τρόμαζε πολύ λιγότερο αρκετούς ανθρώπους, αν έφερνε μαζί της και μια εγγύηση. Τέτοια εγγύηση όμως δεν παρέχει ούτε η επικύρωση της εκκλησίας, ούτε η επικύρωση του νόμου. Αναγκαστικά, η αγάπη θα παραμένει πάντοτε ζήτημα εμπιστοσύνης στο βαθμό που μπορούμε να εμπιστευθούμε ο ένας τον άλλον. Ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν ν 'αποφύγουν τον πόνο και τα δάκρυα, όταν προδοθούν στην αγάπη. Τέτοιες εμπειρίες μας κάνουν σκληρούς και λιγότερο ικανούς να συγχωρούμε. Δικαιολογούμε τη δυστυχία μας, κατηγορώντας την αγάπη. Αγνοούμε το γεγονός πως η αγάπη είναι σταθερή, ενώ οι άνθρωποι είναι άστατοι. 'Όντως η αγάπη προσφέρει εγγύηση, οι άνθρωποι όμως την προδίδουν. Την αγάπη μπορείς να την εμπιστευθείς , αλλά οι άνθρωποι είναι ευμετάβλητοι. Η μόνη πραγματική βεβαιότητα που μπορούμε να έχουμε στην αγάπη θα προέρθει όταν κατευθύνουμε τις δραστηριότητές μας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να κάνουμε τον εαυτό μας ικανό και άξιο για τη διαρκή αγάπη. Τότε, δεν υπάρχει τίποτε να φοβηθούμε. Κόλαση είναι να έχεις πάψει ν' αγαπάς



Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Πώς σ' αγαπώ;


" Πώς σ' αγαπώ;
Τους τρόπους ας μετρήσω.

Σ' αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.

Σ' αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης καθημερινής ανάγκης, κάτω απ'τον ήλιο ή του κεριού το φως. Σ' αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες για το Δίκιο.

Σ 'αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.

Σ' αγαπώ με το πάθος που έντυνα παλιά τις λύπες μου και με την πίστη των παιδικών μου χρόνων.

Σ' αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα μαζί με τους χαμένους μου αγίους- σ' αγαπώ με την ανάσα, τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου!- και αν ο Θεός ορίσει θα σ' αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο."......

Ε.Μπράουνιγκ, Σονέτο XLIII

Κυριακή 29 Αυγούστου 2010

Αιγαίο




Τα χέρια που πλάθουν το νερό
δεν έχουν σχήμα
Το σχήμα χάνει τις γραμμές του
μεθυσμένο στα χρώματα
Το χρώμα του Αιγαίου δεν είναι ένα
Κάθε σταγόνα κι ένα χρώμα
Κάθε σταγόνα, ωκεανός

Κάθε ράγισμα και γέννηση
κάθε κίνηση και ράβδισμα στο μέλλον
το χρώμα του μέλλοντος είναι εδώ
Έτσι όπως το χρώμα της ιστορίας
πέτρα - πέτρα, σταγόνα - σταγόνα

Τα πουλιά πετάνε με το φως
και φέρνουν μηνύματα από κόσμους
που θα έρθουν

Κρυψώνες ονείρων, σπηλιές θησαυρών
πηγάδια μύθων, βυθοί δίχως ίχνη
σκάφη με ίδια πάντοτε διαδρομή
τότε και μέλλον

Πως μαγνητίζει αυτό το νερό!
Η πέτρα χορεύει επάνω του σαν μουσική
σα γυμνό παιδί, που τρέχει στην καυτή άμμο
σαν κύμα που φέρνει και παίρνει,
δίνει κι αφήνει...

Επίγειες πεταλίδες, υδρόβιες πεταλίδες
καρφίτσες σε στήθη κοριτσιών

Οι μνήμες σημαδεύουν τα κύματα
τα κύματα σημαδεύουν τα καράβια
τα καράβια σημαδεύουν τους ορίζοντες
οι ορίζοντες δεν σημαδεύουν. Ταξιδεύουν.

Στη χούφτα σου ολόκληρη η υδρόγειος
μέσα σε λίγες σταγόνες Αιγαίο
που περιμένει κατακτητές σαν και σένα
κατακτητές που κερδίζουν αλλά δεν αγγίζουν

Χρυσόσκονη στα νερά
και στα τραπέζια της παραλίας
Οι βράχοι έχουν τη μορφή σου
Ηλιοβασιλέματα να χύνουν χρώματα
όλα σπονδή για σένα, σύντροφε του Αιγαίου
Ένα πουλί, ένα κοχύλι, ένα σταφύλι
Είσαι ο κόσμος που έρχεται

Όλα έτοιμα να μαγνητίσουν το μήνυμά σου
και να το κάνουν χαμόγελο κοντά στον ήλιο
Τα κύματα ταξιδεύουν τα χαρακτηριστικά σου
οι ιδέες σου γίνονται γέννηση
στο μάρμαρο, στο νερό, στο μέλλον

Το Αιγαίο είναι μια ατελείωτη
ελληνική αναμονή
Σφραγίδες υδάτινες, σημάδια Αιγαίου
στη σάρκα σου
παράθυρα ζωής, περάσματα στη μοίρα
βήματα που φτάνουν
ορίζοντες που κλείνουν στα χέρια σου
κι ανοίγονται στη σκέψη σου

Το αγκίστρι πιάνει νερό κι ελπίδες
Το Αιγαίο σε περιμένει
Η Ελλάδα σε περιμένει
εδώ το δίχτυ δεν σκλαβώνει
ελευθερώνει
Το Αιγαίο δεν πιάνεται
Γλιστρά και Ταξιδεύει
έτσι όπως το νερό
όπως το Φώς

Τα κατάρτια ριζώνουν στη θάλασσα
γίνονται δέντρα με καρπούς
περιμένουν τα χέρια σου
και το καράβι σου

Έλα στο Αιγαίο που τρέχει το αύριο
Η Ελλάδα σε περιμένει από το
πιο βαθύ της παρελθόν
μέχρι το πιο όμορφό της μέλλον.

Κώστας Παύλου Παναγιωτόπουλος